ว่าไงครับ? 

เขาผงกศีรษะให้พยาบาลสาวที่กำลังมีสีหน้าว้าวุ่น ที่แสดงชัดว่าใจชื้นขึ้น เมื่อได้เห็นรอยยิ้มอ่อนโยนแย้มพรายเหนือใบหน้าหล่อเหลา

คือ ... หล่อนชะงักเล็กน้อย คล้ายชั่งใจว่าจะพูดธุระต่อดีหรือไม่ แต่แล้วก็ตัดสินใจโพล่งออกมา หนูนีน่าน่ะค่ะ แกโวยวายจะพบคุณหมอให้ได้น่ะค่ะ บอกว่าคุณหมอออกเวรแล้วแกก็ไม่ยอมฟัง 

อัลฟอนส์ ไฮเดริธผงกศีรษะตอบรับคำทักทายจากคนไข้ชราที่เดินสวนไป ชายหนุ่มเลิกคิ้วเล็กน้อย นั่นสิครับเบธ ขืนเข้าไปก้าวก่ายอีก คุณหมอสจวตได้เล่นงานผมอีกแหงๆ 

ใบหน้ากลมมนของพยาบาลสาวสลดลงเล็กน้อย หล่อนรู้ดีว่าเพราะความเอาแต่ใจของเด็กหญิงที่ยังไงก็จะอยู่กับคุณหมอคนโปรดให้ได้ เคยทำเอาแพทย์เจ้าของไข้หล่อนโมโหแทบคลั่งมาแล้ว เอลิซาเบธไม่อยากให้คนใจดีแบบอัลฟอนส์ต้องเดือดร้อนอีก ดิฉันทราบค่ะ ... ความจริงไม่อยากรบกวนเลย ทั้งๆที่รู้ว่าเมื่อคืนงานคุณหมอยุ่งมากแท้ๆ... 

หญิงสาวกล่าวด้วยน้ำเสียงสำนึกผิด แต่อัลฟอนส์กลับรีบขัดขึ้น

ไม่ใช่อย่างนั้นครับ ผมไม่ได้ปฏิเสธว่าจะไปนี่นา ร่างสูงใหญ่วางมือบนใหล่อีกฝ่ายเบาๆ บอกนีน่าด้วยนะครับว่าผมขอเวลาเปลี่ยนเสื้อผ้าสิบนาที เดี๋ยวจะรีบตามไป 

ถึงแม้ความพยายามที่อุตส่าห์กระหืดกระหอบวิ่งตามมาจะคุ้มค่า แต่ความแสนดีเกินจำเป็นของชายหนุ่มกลับทำให้หญิงสาวเริ่มรู้สึกอยากเหนื่อยเสียเที่ยวมากกว่า ...หล่อนมองหน้าเขาด้วยสายตาที่บอกว่าคุณเปลี่ยนใจก็ดีนะ แต่ท้ายสุดแล้วก็ขัดรอยยิ้มอ่อนโยนนั่นไม่ได้

ไม่เป็นไรหรอกครับ ผมอยู่ในชุดไปรเวทไม่ได้ทำหน้าที่แพทย์ คุณหมอสจวตไม่มีสิทธิเคืองอยู่แล้ว 

*

*

*

เฮ้! อัล!!!

อัลฟอนส์ ไฮเดริธโบกมืออย่างเสียไม่ได้ทักทายพนักงานร้านกาแฟหนุ่ม ที่เล่นตะโกนเรียกเรียกชื่อเขาด้วยเสียงดังเกินจำเป็นแบบไม่เกรงใจลูกค้าคนอื่นมาตั้งแต่ก้าวแรกที่ย่างเท้าเข้าประตูมา

ไม่ได้เจอหน้าเป็นชาติแล้วมั้ง หายหัวไปไหนมาวะ? 

รัสเซลล์ ทริงก์แชมป์ อดีตเพื่อนนักศึกษาร่วมสถาบันร้องถามเสียงด้วยกลั้วหัวเราะเป็นเอกลักษณ์

อัลฟอนส์นับถือเพื่อนคนนี้เป็นอย่างยิ่ง เพราะเพื่อหาเงินทุนสำหรับใช้เรียนต่อฟิสิกส์เฉพาะทาง เจ้านี่ก็ตั้งหน้าตั้งตารับงานที่ทำได้ทุกอย่างตั้งแต่พนักงานร้านกาแฟ ไปจนถึงผู้ช่วยทันตแพทย์

ร่างสูงคลี่ยิ้มแหย ลากเท้าตรงมายังเคาน์เตอร์สั่งสินค้า ที่กำลังว่างโล่ง เพราะลูกค้าอื่นที่มีอยู่ไม่กี่ราย ต่างแยกย้ายนั่งจดจ่อสมาธิอยู่กับนิตยสาร หรือคอมพิวเตอร์แล็บทอปของตัวเอง

เป็นเรื่องปกติที่ร้านกาแฟยามสายย่านฟิฟท์ อเวนิว กลางมหานครนิวยอร์กจะเงียบเหงา เนื่องจากบรรดามนุษย์เงินเดือนต่างหมกตัวเองอยู่ในสถานที่ทำงานกันหมด รอเวลาพักรับประทานอาหารเที่ยง ชั่วโมงเร่งด่วน หรือยามเช้าก่อนเข้าทำงาน และเย็นหลังเลิกงาน ฝูงชนมหาศาลราวกองทัพมดจึงจะค่อยเริ่มปรากฏตัวขึ้นแต่งแต้มบรรยากาศคึกคักวุ่นวายให้กับท้องถนนและร้านรวงทั่วทั้งแถบกันพรึบพับอีกครั้ง

จะมีก็ไม่กี่อาชีพละนะ ...ที่ตารางเวลาดำรงชีวิตไม่เหมือนชาวบ้าน

อัลฟอนส์นึกขำตัวเอง ...เอ นี่เขายังมีชีวิตอยู่โดยปกติสุขได้ยังไง ทั้งๆที่ไม่เคยได้นอนหลับเต็มตา ใช้เวลาพักผ่อนเป็นปกติเหมือนชาวบ้านเขามาได้ร่วมครึ่งปีแล้ว ...ตั้งแต่วันแรกของการเริ่มอาชีพแพทย์นั่นแหละ

วันนี้อุตส่าห์นัดกับวินรี่ ว่าจะไปรับหล่อนไปทานอาหารเช้าด้วยกัน แต่เอาเข้าจริง ...เขาก็เป็นฝ่ายผิดคำพูดอีกจนได้

เข้าเวร ทำงานล่วงเวลา  ชายหนุ่มตอบยิ้มๆ แม้จะเป็นรอยยิ้มที่ซีดเซียวเต็มที ดวงตาสีฟ้าสว่างเหลือบมองบรรดาขนมอบ และของหวานรูปร่างหน้าตายวนยั่วต่อมน้ำลายในตู้กระจกข้างๆเคาน์เตอร์สั่งเครื่องดื่ม แกรนเดย์ ลาเต้ กับบลูเบอรีสโคน 

ห้าเหรียญ ห้าสิบเซนต์ 

อัลฟอนส์วางธนบัตรกับเหรียญห้าสิบเซนต์ลงไปบนเคาน์เตอร์ก่อนที่พนักงานหนุ่มจะพูดจบด้วยซ้ำ เขาคลี่ยิ้ม ลาเต้ ขอเป็นนำตาลเทียมนะ 

โอย จะรักสุขภาพไปถึงไหนไอ้คุณหมอ

คนถูกแซวหัวเราะเก้อๆ ...

อัลฟอนส์เหลือบมองนาฬิกาข้อมือเรือนเงินวาบวับแวบหนึ่ง ก่อนถอนใจยาว... จะสิบเอ็ดโมงแล้วรึนี่ วินรี่โกรธแหง  

หนักงานหนุ่มเงยหน้าจากแก้วกาแฟที่กำลังบรรจงเทฟองนมสดลงไป ขึ้นมองท่าทางกังวลใจของร่างสูงใหญ่ อะไร ทะเลาะกับแฟนอีกแล้วเหรอวะ? ถามจริงพวกแกคบกันมาได้ยังไงตั้งหกปี ทะเลาะกันทุกวี่ทุกวัน

อัลฟอนส์ไม่ตอบ ร่างสูงยืนนิ่งเงียบ ...นั่นสิ ทำไมวินรี่ยังทนคบกับเขาอยู่ได้ ทั้งๆที่เขาไม่เคยทำให้หล่อนพอใจได้สักครั้ง...

แต่ก่อนที่ชายหนุ่มจะมีโอกาสได้กล่าวอะไรออกมา น้ำเสียงจริงจังของรัสเซลล์ ก็ชิงความสนใจของเขาไปจากเรื่องแฟนสาวเสียสิ้น

...นายได้ยินเรื่องแวมไพร์ที่ออกล่าเหยื่อช่วงนี้หรือเปล่า?

To be continue?