รอยยิ้มสาแก่ใจคลี่ประทับเหนือใบหน้าหล่อเหลาแบบชาวเอเชีย บีบเค้นสติสัมปชัญญะฝ่ายตกเป็นเหยื่อยั่วเย้าสั่นไหว ...เวลาหมุนผ่านไปนานเท่าใดเด็กหนุ่มไม่อาจรู้ ...เพราะถ้อยคำเสียดแทงใจแล่นพล่านร่ายเวทย์สะกดโสตประสาทตรึงร่างสูงใหญ่ให้ชะงักงัน ...สามัญสำนึกในใจพร่ำกระซิบ หมอนี่พูดถูก...เอ็ดเวิร์ดก็แค่หลอกใช้นาย...

ไม่จริง!เสียงร้องใจในกู่ตะโกนก้อง ไม่

สำหรับเขาแล้ว นายก็แค่ไอ้โง่

ก่อนอัลฟอนส์จะรู้สึกตัว กำปั้นลุ่นๆก็พุ่งฝ่าอากาศผ่านหน้าฝ่ายตรงข้าม ตรงเข้ากระแทกผนังฉาบปูนแข็งกระด้างเสียงดังปึง!

ร่างสูงชะงักงัน ริมฝีปากได้รูปเม้มแน่น เด็กหนุ่มผสานสายตากับบุรุษในเครื่องแบบแวบหนึ่ง ...ดวงตาสีดำสนิทกำลังแย้มยิ้ม

พรุ่งนี้ผมจะให้คนมารับเอกสาร อัลฟอนส์รู้สึกได้ถึงน้ำเสียงแตกพร่า ลำคอเขาสั่นระริก ...อารมณ์โกรธขึ้งมลายหายไปพร้อมสัมปชัญญะที่กลับคืนมา เขาพยายามแค่นยิ้ม ...มือแกร่งลดระดับลงตกข้างลำตัว ขอบคุณครับ เจเนรัล

ยินดีเสมอครับ

เด็กหนุ่มไม่แปลกใจเลยสักนิด ที่น้ำเสียงให้อภัยสะท้อนก้องไล่หลังจะเปี่ยมไปด้วยอารมณ์ประชดประชัน ...น้ำเสียงที่บ่งชัดแจ้งว่าตนเป็นฝ่ายถือไพ่เหนือกว่า

เขาแพ้ แพ้ราบคาบ...

อัลฟอนส์ ไฮเดริธหมุนตัวเดินออกไป ในหัวล้วนว่างเปล่า ...หลายสิ่งกลุ้มรุมเร้าเข้ามาปั่นป่วนในห้วงคำนึง

เมื่อคืน เอ็ดเวิร์ดไม่ได้กลับบ้าน ...และยังคงเงียบหายไปจนกระทั่งบัดนี้

กระทั่งคุณกราเซียผู้ดูแลบ้านเช่า ก็ยังไม่สามารถให้คำตอบได้ว่าเพื่อนร่วมชายคาหายตัวไปไหน เขารู้เพียงว่าเด็กหนุ่มยืนยันจะออกไปมหาวิทยาลัยทั้งๆร่างกายยังอ่อนล้า

แต่เมื่อวานเอ็ดเวิร์ดไม่ได้ไปมหาวิทยาลัย... อัลฟอนส์แน่ใจ เพราะไม่ปรากฏว่ามีใครพบนักวิทยาศาสตร์หนุ่มประจำคณะวิศวกรรมศาสตร์ผู้นี้เลย และยิ่งมั่นใจเข้าไปใหญ่เมื่อทบทวนแล้วว่า ...จะเป็นไปไม่ได้อย่างยิ่ง หากคนโดดเด่น เป็นที่ต้องตาผู้คนเสมออย่างเอ็ดเวิร์ดจะถูกมองเลยผ่านไปได้

...เอ็ดเวิร์ดมาหาชายคนนี้ เพราะระแคะระคายแล้วว่านายแค่หลอกครอบครองเขา เสียงในจิตใจกระซิบย้ำ แต่ถึงอย่างนั้นก็ ...

ไม่! ไม่จริง! เด็กหนุ่มพยายามตะโกนร้องปฏิเสธเพียงใด หากสามัญสำนึกกลับวิ่งวนนำภาพเมื่อครั้งงานเลี้ยงฉลองในโรงละคร ฉายย้อนกลับมาหลอกหลอนอยู่ร่ำไป

อารมณ์เกลียดชังโหมสะพัด กัดกลืนสามัญสำนึกที่เคยประคับประคองได้เสียสิ้น ทุกครั้งที่จินตนาการถึงรสสัมผัสที่ชายหนุ่มได้รับจากริมฝีปากเล็กนั้น ...

เอ็ดเวิร์ด กับผู้พัน ...เคยรู้จักกันมาก่อน ...ไม่สิ การกระทำอย่างนั้นไม่เรียกว่า แค่คนรู้จัก แน่...

ความกลัวที่จะต้องสูญเสีย กระตุ้นเร้าให้เขาจำเป็นต้องใช้วิธีการทุกอย่างตรึงอีกฝ่ายไว้กับตัว ใช้แม้กระทั่งวิธีการสกปรกบีบบังคับให้ร่างบางยินยอม ...อัลฟอนส์รู้ ...รู้มาตั้งแต่แรกแล้วว่า หากเข้าตาจนจริงๆ อีกฝ่ายจะงัดวิธีการเช่นไรมาใช้ และการคำนวณของเขาก็ถูกต้อง...

แม้จะรู้แก่ใจ ว่าความสุขที่กอบโกยมาจากอีกฝ่ายเมือคืนวาน อาจแปรเปลี่ยนความสัมพันธ์ของพวกเขาทั้งสองไปตลอดกาล...

แต่เด็กหนุ่มจะไม่มีวันหันหลังกลับ ...เขาเสี่ยงวางไพ่ใบสุดท้ายลงไปแล้ว ...และไม่ว่าผลจะออกมาในทิศทางใด เขาก็มีวิธีช่วงชิงร่างบางกลับคืนมาได้อยู่ดี...

มีเพียง ...หัวใจอันแสนเปราะบางดุจผลึกแก้วเท่านั้น ที่หากแคกร้าวไปแล้ว ...ไม่ว่าจะด้วยวิธีใดก็ไม่อาจประสานคืนกลับมาใหม่ได้

แล้วเอ็ดเวิร์ดมีทางเลือกให้เขาหรือไง?

เปลือกตาหนักอึ้งกระพริบช้า ...จิตใต้สำนึกบอกว่า ไม่ว่าจะพยายามเพียงใด จะทุ่มเทแค่ไหน แต่สุดท้ายแล้วคนๆนั้นก็จะเดินจากเขาไปอยู่ดี ...แล้วเขาจะยอมสละทุกอย่างให้ได้อย่างไร... เขาจะยอมละทิ้งศักดิ์ศรีของครอบครัว ละทิ้งเกียรติภูมิประเทศเพียงเพื่อคนๆเดียว ที่ยอมทอดกายให้ใครก็ได้ ...เพื่อบรรลุจุดมุ่งหมายเลื่อนลอยเท่านั้นนะหรือ...

สำนึกของความเป็นสายเลือดแห่งอดีตมหาอาณาจักรยิ่งใหญ่กดดันให้นักวิจัยหนุ่มจำต้องเลือกทางเดิน...

เขาไม่เคยเช้าใจเด็กหนุ่มผู้อยู่ข้างกายมากว่า 2 ปีเต็มผู้นี้เลย ...ไม่เข้าใจ ไม่ว่าความคิดหรือการกระทำ หัวใจอัลฟอนส์เจ็บแปลบขึ้นมาในทันที ที่สมองนึกไพล่ไปถึงใบหน้าเรียวเล็กอันบิดเบี้ยวด้วยเพลิงพิโรธ ...

ร่างเล็กๆนั่นจะทำอย่างไรนะ ...หากรู้ว่าเขาสามารถรักษาสัญญาได้เพียงครึ่งเดียว...

รอย มัสแตงยกมือขวาขึ้นตะเบ๊ะท่าวันทยหัต ...ริมฝีปากบางคลี่ยิ้มเย็น

เพราะจมจ่อมอยู่กับความคิดของตนเพียงฝ่ายเดียว เด็กหนุ่มไม่ได้ใส่ใจคำนึงกับประกายวาวโรจน์จากนัยน์ตาดำสนิท ที่มองกราดตามร่างนักวิจัยหนุ่มทุกฝีเก้ากระทั่งร่างสูงใหญ่หายลับไปจากสายตา ตามติดด้วยเสียงประตูปิดดังปึง!

ริมฝีปากบางกระตุกน้อยๆ เสียงหัวเราะแผ่วเบาเปล่งออกมาราวไม่อาจห้ามใจได้ ร่างสูงหมุนตัวเดินตรงไปยังประตูไม้คั่นระหว่างห้องทำงานประจำตำแหน่ง กับส่วนพักตัวภายในอาคารบัญชาการ ฝ่ามือแกร่งผลักประตูเปิดกว้าง ความมืดมิดภายในลอยตัวออกมา ...ก่อนจะแตกพ่ายเมื่อปะทะกับลำแสงสว่างเรืองรองของดวงอาทิตย์ยามค่อนวัน

ดวงตาดำสนิทกราดมอง จับจ้องยังร่างบางที่นอนนิ่งอยู่บนโซฟายาว ผิวขาวซีดของเรียวไหล่เปล่าเปลือยที่เผยพ้นการโอบคลุมจากเสื้อนอกยูนิฟอร์มทหารสีดำสนิท ที่เริ่มหลุดลุ่ยลงไปตกปลิวอยู่หว่างแผงอก ทอประกายนวลเนียนล้อแสงสว่างบางเบาที่สาดส่องเข้าจากรอยต่อของบานประตู

ใบหน้าเรียวเล็กหันแนบพนักพิง ปอยผมสีอ่อนสั้นเพียงเรียวคางพริ้วรู่ตกระข้างแก้ม ปลดปล่อยส่วนยาวสลวยทิ้งปลายสยายลงกระจายสู่พื้นแกรนิตเยียบเย็นดุจธารน้ำตก ...ไม่ได้ใส่ใจกับ

ร่างสูงใหญ่ผลักประตูปิดลงเบื้องหลัง เรียวขายาวสาวก้าวตรงเข้าหยุดยืนโค้งกายลงคลี่อาภรณ์หนาหนักที่ถูกเปลี่ยนสถานภาพทดแทนผ้าห่มชั้นดีลงคลุมปิดผิวเนื้อนวลนุ่มที่โผล่พ้นออกมายวนเย้าสายตา

คิดว่าหมอนั่นจะอันตรายไหม?

น้ำเสียงแผ่วหวิวโพล่งก้องสะท้อนแหวกความเงียบงัน เรียกเรียวคิ้วดำสนิทเลิกขึ้นเล็กน้อย ก่อนผ่อนคลายลงขมวดเล็กน้อย ...ชายหนุ่มไม่ได้คาดคิดว่าอีกฝ่ายกำลังตื่นอยู่ แต่เมื่อดวงหน้าเรียวสวยเบนหันพานัยน์ตาสีทองคู่โตเบนสบกับดวงตาเรียวรี รอยก็แค่นยิ้มเหยียด

ไม่นึกว่าจะได้ยินคำถามแบบนี้จากเธอ เขาได้ยินคงเสียใจแย่ ...

เสียงทุ้มต่ำยอกย้อนเรียบๆ ประพรมรอยยิ้มเยียบเย็นแค่นประดับใบหน้าคมสัน...ฝากฝังถ้อยคำแทงใจให้ร่างบางไหล่กระตุก ริมฝีปากเล็กเม้มเล็กน้อย ผิวกายซีดขาวสั่นสะท้านขณะเรียวนิ้วแกร่งยื่นประคบข้างโหนกแก้มเนียน คิดว่าคนภักดีกับประเทศไม่ลืมหูลืมตาอย่างเขา จะยอมปล่อยให้พวกหนอนบ่อนไส้เป็นอันตรายต่อความมั่นคงลอยนวลง่ายๆหรือไง? โดยเฉพาะว่าที่ ...ผู้นำกลุ่มค้นคว้าเพื่อพัฒนาอาวุธชีวภาพอย่างนั้นด้วยแล้ว...

ยิ่งเห็นใบหน้าหวานล้ำแดงจัดด้วยความขัดเคือง ยิ่งยั่วเย้าให้ชายหนุ่มนึกอยากยั่วให้สติที่เคยสะกดกลั้นสัมปชัญญะได้อย่างไร้ข้อติแตกร้าว...

คงกำจัดทิ้งอย่างไม่นึกลังเลเลยละ

To be Continue...

To Destari 555* นั่นสิ เรากว่าเดสจังน่าจะจำเราไม่ได้ เพราะถามว่าเราเป็นคนวาดโดฯรึเปล่า ' '? หุหุ ไม่เป็นไรจ้า เราหน้าโหลอยู่แล้ว เดี๋ยวเจอคราวหน้าเราทักเธอเองเนอะ ^^

To DearChan ที่ถามเมื่อวานซืนอะเดียร์ ...พี่ก็ชักสงสัยแล้วว่าสรุปไฮเดเนี่ยพระเอกแน่เร้อ ' '? ม่ายๆๆๆๆ คุณชายเป็นพระเอกๆ ถึงคาแรกคุณชายฟิกนี้จะ ...บี๊บ* ไปหน่อยก็เถอะ