หึหึ ...*หัวเราะ* วันนี้ในที่สุดก็โดดเรียนบ่ายจนได้

ใจจริงจะโดดมาทำงาน แต่นั่งๆไป อ๊า! มันเบื่ออ้า.. งานที่ว่าก็หาข้อมูลไอ้รายการอุบาทว์ Black Hole นั่นแหละ ...เหอะ ไม่พูดดีกว่า อารมณ์เสีย - -+

มาอ่านฟิกกันดีกว่าเนอะ ...หลังจากได้รับคอมเมนต์ว่าเขียนฟิกใสๆดีกว่าเรตๆ ก็ลองปั่นออกมาอีกเรื่องค่ะ กะให้ใส แต่ว่า ...*อู้ว* สุดท้ายก็ ...*อ้า* ^^"

คู่ไหนนะเหรอ ...ก็ *พี่น้อง*ที่น่ารักนะสิ ...ช่วงนี้รู้สึกเลือดincestแรงๆพิกล...

คำเตือนๆ End of Movie Spoiler!!!!

Mine...

อัล ...อาทิตย์หน้าเราจะย้ายออกจากที่นี่

น้ำเสียงแผ่วหวิวที่กระซิบอยู่ข้างหูฉุดสติให้ผมเงยหน้าขึ้นจากจานอาหารที่กำลังรับประทาน ไปมองยังใบหน้าซีดเซียวปราศจากสีเลือดที่ยื่นโผล่หัวไหล่ของผมออกมาแนบข้างลำคอ

...ผมตัวแข็งเล็กน้อย รูขุมขนทั่วร่างลุกชัน ...สำนึกภายในนึกโกรธประสาทสัมผัสที่จู่ๆก็ทำหน้าที่ได้เยี่ยมยอดเหลือเกินในยามไม่ได้ร้องขอ คงจะดีกว่านี้แน่ๆ ถ้าผมไม่รับรู้ได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ที่ค่อยๆสาดกระทบผิวกาย กระตุ้นเร้าให้นึกอยากคว้าร่างเล็กๆนั่นเข้าแนบไว้ในอ้อมกอด... ผมกลั้นหายใจ เสียงของพี่ยังคงแว่วเรื่อย ราวไม่ได้สนใจปฏิกิริยาตอบรับของผมแม้แต่น้อย

คณะวิจัยของฉันจะย้ายสถานที่ไปเบอร์ลิน ...นายเก็บข้าวของเตรียมตัวเอาไว้ก่อนก็ดี ร่างกายผมสั่นสะท้านเล็กน้อยเมื่อฝ่ามือผอมบางข้างหนึ่งเอื้อมมาวางแตะบนแผงบ่า ...คอเสื้อเชิ้ตยับยู่แบะกว้างเผยให้เห็นซอกตอซีดขาว ถึงแม้ร่างเล็กๆจะทรงตัวด้วยการพยายามยืนคร่อมพนักเก้าอี้ แต่ก็ดูช่างไร้เรี่ยวแรงราวกับไม่อาจต้านทานแรงโน้มถ่วงได้หากปราศจากสิ่งยึดเหนี่ยว

...สิ่งยึดเหนี่ยวของพี่ที่แตกสลายไปแล้วชั่วนิรันดร์

พี่ฮะ ... ผมโพล่งออกมาอย่างยากเย็น น้ำลายในลำคอเหนียวหนืด ...ถึงแม้จะรู้ว่าคำตอบที่ได้รับจะเป็นอย่างไร แต่ผมก็ไม่เสียใจที่ได้แสดงความรู้สึกให้พี่รู้บ้าง ...ผมแค่ต้องการพิสูจน์ข้อสงสัยบางอย่าง... พี่ไม่ได้นอนมากี่วันแล้ว?

ใบหน้าเรียวเล็กชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนเผยคลี่รอยยิ้มบาง ...รอยยิ้มชืดชาไร้วิญญาณ ลำแขนทั้งสองข้าง ...ยื่นเข้าโอบรอบแผงไหล่ของผม สัมผัสเย็นเยียบของเนื้อเหล็กจากแขนข้างหนึ่งซึบซาบผ่านเนื้อผ้าเข้าไปถึงผิวกาย ความรู้สึกที่บ่งบอกอารมณ์ของพี่ได้ดีที่สุด อย่าห่วงเลยอัล นายน่ะหัดเรียนภาษาเยอรมันให้คล่องเหอะ เดี๋ยวสักหน่อยนายได้ช่วยฉันสมใจอยากแน่

แต่กว่าจะถึงตอนนั้น พี่ไม่กลายเป็นซากศพเดินได้ไปก่อนเหรอฮะ!

ผมร้องเถียงในใจ แต่ตอบรับรอยยิ้มหว่านล้อมของพี่ด้วยการพยักหน้าช้าๆ

แล้ววันนี้พี่จะไปมหาลัยรึเปล่าฮะ? ผมแคะไหล่รั้งร่างที่กำลังจะผละจากไปด้วยปลายนิ้ว ...มืออีกข้างยังกุมหูแก้วกาแฟเซรามิกสีอ่อนแน่น ...แก้วใบเดียวที่พี่หยิบมาชงเครื่องดื่มรุ่มรวยกาเฟอีนสีดำสนิทให้ผมโดยอัตโนมัติทุกเช้า ราวทำไปโดยไม่รู้สึกตัว ...แม้ลึกๆแล้วผมร่ำๆอยากขว้างแก้วใบนี้ทิ้งเสียเหลือเกิน แต่พอนึกถึงรอยยิ้มเศร้าของพี่ ...ผมก็ทำได้เพียงแค่รับมันมาดื่ม แสร้างทำเป็นชื่นชอบเจ้าเครื่องดื่มรสขมจัด ทั้งๆที่รสสัมผัสของมันไม่เคยต้องใจเลยสักนิด

อัลฟอนส์ ไฮเดอริธชอบดื่มกาแฟจากแก้วใบนี้สินะ...

ต้องไปสิ ...วันนี้ต้องส่งผลร่างดราฟเครื่องจักรเครื่องบินโดยสาร ให้ศาสตราจารย์รูดอร์ฟ กับบรรยายเรื่องหลักการขับเคลื่อนช่วยมิเคลสัน... พี่ร่ายชื่อนักวิทยาศาสตร์และอาจารย์มหาวิทยาลัยหลายคน และเรื่องราวที่ผมไม่เข้าใจออกมายาวเหยียด

พี่เคยออกตัวว่าพี่รักงานผู้ช่วยวิจัยนี้ แต่ผมรู้ดีว่าลึกๆแล้วพี่อยากละทิ้ง อยากผละตัวไปให้ไกลๆ อยากหลบไปใช้ชีวิตเงียบสงบคนเดียว

เพราะพวกมันทั้งหมด ...เตือนสติให้พี่นึกถึง คนๆนั้น...

ผมเคยบอกพี่ว่า ถ้าไม่สบายใจจะลาออกมาหางานอื่นทำก็ได้ ...ถึงแม้รายได้จะไม่ดีเท่า แต่ก็คงพอให้เราเอาตัวรอดจนกว่าจะถึงเวลาที่ผมพอจะช่วยแบ่งเบาภาระได้ เพราะหลังจากคุณโนอาย้ายออกไป รายจ่ายของเราก็ลดน้อยลงไปกว่าครึ่ง

แต่พี่ก็แค่ยิ้ม ...ยิ้มพลางส่ายหน้าบอกว่า นอกเหนือจากงานวิจัย พี่ก็ทำอย่างอื่นไม่เป็นแล้ว...

ผมรู้ดีว่าพี่อยากละทิ้ง ...อยากปล่อยมือจากทุกสิ่งทุกอย่าง ...โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ตัวผม

.

.

.

ผมโบกมือลาร่างเล็กๆของพี่ที่ผลุนผลันออกไปพร้อมม้วนกระดาษร่างแบบเต็มอ้อมแขน รอยยิ้มกระตุกขึ้นช้างมุมปากน้อยๆ ขณะปรายตามองผมหางม้าสีทองสว่างไสวที่ปลิวสยายในสายลม

อัลฟอนส์ ไฮเดอริธเป็นคนยังไงกันนะ?

ถึงแม้เคยพบเพียงร่างไร้วิญญาณของเขาที่นอนนิ่งไม่ไหวติงในอ้อมกอดของคุณโนอา ...แต่ใบหน้านิ่งสงบของเขากลับถ่ายทอดรัศมีแห่งความอบอุ่น ความอบอุ่นที่กระชากลมหายใจแห่งชีวิตของพี่ไปจากผม

... ถึงแม้พี่จะไม่เคยเอ่ยปาก แต่ผมก็รู้ว่าดวงตาสีทองคู่นั้นสะท้อนภาพเขาทุกครั้งที่ฉายประทับยังใบหน้าผม แม้กระทั่งวินาทีแรกที่เราได้พบกันอีกครั้ง ...ผมโผกอดร่างเล็กๆนั่นด้วยความยินดี เพียงเพื่อจะได้รับเพียงรอยยิ้มเศร้า และแววตาบ่งบอกความรู้สึกผิด

ผมไม่อาจรู้ได้ว่าพี่เคยมองภาพผม ซ้อนทับกับเขาบ้างหรือเปล่า

...คงไม่หรอก

ผมบอกตัวเอง เพราะถ้าพี่เคยรู้สึกอย่างนั้นจริง แววตาของพี่ยามจ้องมองใบหน้าเขาคงไม่เปี่ยมด้วยความรักลึกซึ้งในแบบที่ผมไม่เคยได้รับอย่างนั้นแน่

ถึงแม้เราอาจไม่มีโอกาสได้พบกัน แต่จากคำบอกเล่าของพี่ ผมก็พอจะเดาออกว่าอัลฟอนส์เป็นคนอย่างไร ...ความเกลียดชังแล่นไหลในสายเลือดผมทุกครั้งยามนึกถึงร่างของพี่ในอ้อมแขนเขา...

ผมเกลียดชังรอยยิ้มเปี่ยมสุขที่ฉายประทับเหนือใบหน้าพี่ ...รอยยิ้มที่ผมไม่มีโอกาสได้รับ

เรียวขาที่ยาวขึ้นๆ ประจวบกับร่างกายที่สูงใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ ยิ่งประดิษฐ์ประดอยรูปลักษณ์ผมให้คล้ายคลึงกับชายคนนั้นมากขึ้นทุกที ...เสื้อผ้าชุดเดิมที่เคยใส่ก็เริ่มถูกพี่กำจัดออกไป แทนที่ด้วยเสื้อผ้าชุดใหม่ที่มองแวบเดียวก็รู้ว่าเคยโดดเด่นอยู่บนร่างกายของใครมาก่อน

ผมยังจำได้ติดตาถึงแววตาแดงช้ำของพี่ในวินาทีแรกที่พบว่าผมตัดผมที่ยาวสยายถึงกลางหลังออก ...

นัยน์ตาสีทองที่สะท้อนเพียงภาพชายคนนั้น...

ผมจ้องเข้าไปในดวงตาคู่นั้น ที่แย้มยิ้มออกมาให้ผมจากภาพถ่ายสีซีเปีย ซึ่งผมเพิ่งค้นเจอในลิ้นชักโต๊ะทำงานพี่ ...ภาพถ่ายจารึกความทรงจำของคนสองคนในชุดลำลองสีน้ำตาลอ่อนกับเสื้อเชิ้ตขาว ร่างเล็กๆของพี่โอบลำคอร่างสูงใหญ่ชองอัลฟอนส์จากทางด้านหลัง ใบหน้าเล็กๆสอดเข้าค้ำเหนือแผงไหล่อีกฝ่าย ผิวกายข้างแก้มแนบสนิทกับโหนกแก้มสูงได้รูป ...คนทั้งคู่แย้มยิ้มอย่างร่าเริง

ผมคลี่ยิ้ม...

ถ้าพี่ต้องการอยากให้ผมเป็นตัวแทนของเขา ผมก็ไม่ขัดข้อง...

ความคิดคำนึงถึงผิวกายขาวซีดของร่างที่จะแอ่นไหวในอ้อมแขนผมแล่นพล่าน จินตนาการถึงเสียงครางแผ่วที่จะคลอเคล้าในรูหู ...สัมผัสชุ่มชิ้นภายในริมฝีปากบางที่จะกลายเป็นสมบัติของผมแต่เพียงผู้เดียว

รอยยิ้มก็คลี่กว้าง...ขณะวางภาพถ่ายเหนือปลายนิ้ว ...ก่อนกระตุกฉีกเป็นชิ้นๆโดยไม่รู้ตัว...

Fin~

หึหึ เรื่องใสๆ(?)ของพี่ๆน้องๆจบไปแย้ว เอ็ดจะเป็นยังไงก็ ...เชิญ*จิ้น*กันเองตามสะดวกนะคะ 555*

มาต่อกันด้วยรูป ..ใสๆ(^^")กันดีกว่า FMA อันนี้หลายคนคงเคยเห็นแลเว เพราะวาดไว้นามากๆ~ แต่ น้องดาร์เนี่ย เพิ่งเสร็จเมื่อคืนพร้อมๆกับนั่งดู"ถึงลูกถึงคน"เลยละ ...ลายเส้นอาจจะไม่สม่ำเสมอ เพราะขึ้นๆลงๆตามอารมณ์(ฮา*)

ใครบอกว่าน้องดาร์ตาสีน้ำตาลน้า ไม่สนเราจะให้น้ำตาลแดงนี่นา :P

แอ๊น~

ต่อด้วย ...(alter)รอยเอ็ดอัล(ไฮเดฯ) จากฟิก Pain ค่ะ หุหุ*

/me โปรดสังเกตสายตา(หื่นๆ)ของคุณรอยนะก๊ะ อะหุ...