ผจญกับกองทัพงาน ...บทความ ...ข่าว มาหลายวันแล้ว T[]T ไม่มีเวลาอัพฟิกซักกะที ...

ฮึ้ย~ มารู้ตัวเอาว่าเริ่มเข้าขั้นดองฟิกอีกแล้วก็เมื่อวาน ที่เจ๊ลูเน่ กับน้องเดียร์จังเริ่มทวง แถมค่อนขอดอีกว่า "ดองมาหลายเรื่องแล้วนะคะ" ^^" แหะๆ ...มันก็เจงอะนะ ~

โอ๋ๆตะเอง อย่าเพิ่งงอนกันนะจ๊ะ...เค้าอัพ(ก็ได้) แต่ตอนนี้สั้นจุ๊ดจู๋เลยนะ แหะๆ ...

เหมือนเดิมคับ อักษรขาวเด้อ~ ถึงตอนนี้จะฉากน้อยกว่าตอนก่อนๆ(นิดนึง^^")ก็เหอะ

Pain V. [Warning NC17]

แพขนตาเส้นเรียวไหวรู่ กะพริบถี่ก่อนตลบเปิด พาดวงตาสีอำพันคู่โตเบิกกว้างรับแสงตะวันสว่างไสว สาดจากหน้าต่างบานยักษ์ที่เปิดกว้าง ตกสะท้อนตู้กระจกใสกระจ่างเหนือผนังหินอ่อนขาวบริสุทธิ์ ...ถ้าเพียงแต่ไม่ใช่ความงามอันดึงดูดใจของรูปแกะสลักอะลาบาสเตอร์ ที่กล่าวกันว่าสมารถสะกดสายตาทุกคู่เอาไว้กับดวงหน้าหวานล้ำ เรียวจมูกได้รูปตั้งสันตรง โหนกแก้มตอบเล็กน้อย อันบ่งบอกสิริลักษณ์ขององค์ราชินีไอยคุปต์โบราณ เมื่อครั้งยังทรงพระชนม์ กว่าสามพันปีล่วงผ่านมาแล้ว ... เขาคงไม่ยอมเสียเวลาอันมีค่าที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดระหว่างทริปเยือนเบอร์ลินไปกับพิพิธภัณฑ์ ห้องจัดแสดงโบราณวัตถุ และถกปัญหากับศาสตราจารย์คณะโบราณคดีที่มหาวิทยาลัยไฮเดนเบิร์กตามคำร้องขอของอัลฟอนส์แน่ๆ

โดยเฉพาะดวงเนตรคมขำแต้มแต่งเฉดดำขลับที่ฉายประกายราวมีชีวิต ...นัยน์ตาเพียงข้างเดียวสุกสว่างยิ่งกว่าอัญมณีใดๆ ที่วางรายล้อมอยู่เคียงข้าง...หากชีวิตของเอ็ดเวิร์ดยืนยาวกว่านี้สักนิด เขาคงได้ยิ้มกริ่มกับข่าวลือตึงเครียดแต่ชวนให้ระเบิดเสียงหัวเราะของผู้นำประเทศที่ยอมตัดสัมพันธ์กับประเทศบ้านเกิดขององค์ราชินี เพียงเพื่อจะเก็บรูปสลักครึ่งตัวเอาไว้ในเยอรมัน

เนเฟอร์ตีติ ราชินีไอยคุปต์ที่สวยที่สุด... นึกเช่นนั้นริมฝีปากบางก็ตวัดเป็นรอยยิ้มเยาะ

ก็สวยอยู่หรอกนะ...แต่พอตายแล้วจะเหลืออะไร? มัมมี่รึ? ...ก็แค่ซากกระดูก สุดท้ายก็สลายสู่ฝุ่นผง...

ความตายที่ได้เผชิญ โดยเฉพาะการสูญเสียผู้เป็นที่รัก ...สลัดคราบความคิดสดใสเดิมๆเกี่ยวกับพระเจ้าและชีวิตหลังความตายออกไปจากหัวเด็กหนุ่มอย่างไม่มีวันจะหวนกลับมาสวยงามได้อีกครั้ง

นั่นสินะ มนุษย์ก็แค่นี้ ...มันก็จากเถ้าสู่เถ้า จากธุลีสู่ธุลี หายลับกลับสู่ความว่างเปล่ากันทั้งนั้น

เหมือนกับ ...แม่ ผู้หญิงที่สวยที่สุดของเขา

วิถีแห่งธรรมชาติ ที่มนุษย์ผู้ยะโส โอหังว่าตนมีอำนาจแก่กล้าพอจะควบคุมทุกอย่างให้เป็นไปตามใจ แล้วยื่นมือเข้าไปเพื่อเปลี่ยนแปลงกงล้อจักรวาล ...รังแต่จะประทับตราบาปให้คนๆนั้น

เขาเกลียดตัวเอง ...เกลียดที่เคยเชื่อมั่นว่า โลกนี้คือ absolute ...ทฤษฏีที่ถูกบันทึกและได้รับการพิสูจน์แล้วล้วนน่าเชื่อถือ จนนำมาซึ่งการสูญเสีย ....ถ้าผลของมันพรากไปเพียงแค่ชีวิตเขา ...เอ็ดเวิร์ดจะไม่นึกเสียใจเลย แต่นี่ ...อัล

ชีวิตของอัล กลับถูกทำลาย ...เพราะความโอหังของเขา ตอนนี้อัลเป็นอย่างไรบ้าง เขาไม่มีทางได้ล่วงรู้เลย...

เอ็ด?

สวรรค์หรือนรกล้วนเป็นสิ่งที่มนุษย์สร้างขึ้นเพื่อปลอบประโลมจิตใจตัวเองเท่านั้น ...ก็เหมือนกับความเชื่อเรื่องพระเจ้า

เอ็ดเวิร์ด

ร่างบางสะดุ้งเฮือก ความอบอุ่นจากฝามือใหญ่ที่ถ่ายทอดลงสู่อุ้งมือเล็กๆ ฉุดสติที่ล่องลอยให้หวนคืนสู่ความเป็นจริง

นัยน์ตาเฉดฟ้าสว่างกำลังจ้องมองใบหน้าเขานิ่ง ...แววงุนงงปรากฏชัดเหนือใบหน้าหล่อเหลา ก่อนเสียงนุ่มทุ้มจะเอ่ยถามอย่างห่วงใย ไม่สบายหรือเปล่าครับ?

ริมฝีปากบางยังคงเม้มแน่น...

อัล... มีเพียงเสียงในใจที่พร่ำร้องเรียกหา ยิ่งดวงหน้าเคยคุ้นเอนเข้าแนบใกล้ ความอบอุ่นจากร่างสูงใหญ่ที่เคลื่อนกายเข้าแนบประชิด ขณะบรรจงวางฝ่ามืออีกข้างลงแตะหน้าผากเขาอย่างอ่อนโยน

ถ้าเด็กหนุ่มที่ยืนเคียงข้างเขาตอนนี้เป็นอัล ...ไม่ใช่อัลฟอนส์ เขาจะมีความสุขกว่านี้หรือเปล่านะ?

บ้าเอ๊ย!

ขาเรียวรีบขยับถอย ขณะริมฝีปากสวยแกล้งตวัดรอยยิ้มบาง คิดมากน่า ฉันจะไม่สบายได้ยังไงเล่า เฮอะ! ขอโทษนะ เห็นแบบนี้น่ะ ฉันผ่านมาแล้วอะไรๆมาเยอะกว่าที่นายคิดก็แล้วกันน่าที่สำคัญ... ฉันอายุมากกว่านายนะ!

ผิวหน้าเอ็ดเวิร์ดร้อนวาบ ขณะนัยน์ตาเฉดฟ้าสว่างกำลังกรายมองร่างเล็กกว่าราวใช้ความคิด...

แต่ยังไม่ทันที่อัลฟอนส์จะได้ขยับริมฝีปากกล่าวอะไรออกมา โครงร่างแขนเหล็กใต้เนื้อหนังเทียมก็กระชากข้อมือเขา ลากหลุนๆจากห้องจัดแสดงโบราณวัตถุออกไปยังโถงทางเดิน

อ๋า ...เดี๋ยวสิครับ เสียงนุ่มทุ้มร้องประท้วง แต่ร่างบางก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะใส่ใจ อัลฟอนส์จึงงัดแผนขั้นสุดท้าย... ไม่ใจร้ายไปหน่อยหรือครับ ...นี่อาจจะเป็นการมาที่นี่ครั้งสุดท้ายของผมก็ได้...

อัลฟอนส์เพิ่งจะรู้สึกตัวว่านั่นคือการประทำที่ผิดพลาดอย่างแรงเอาก็เมื่อ แก้มซีดๆถูกฟาดใส่ด้วยกำปั้นแข็งๆจนหน้าหัน

เขานี่บ้าชะมัด ...รู้ทั้งรู้ว่าถึงออดอ้อน ทำตัวให้น่าสงสารแค่ไหน เอ็ดเวิร์ดก็ไม่มีทางเห็นใจอยู่แล้ว

วิธีเดียวที่จะฉกฉวยร่างเล็กๆมาสู่อ้อมกอดได้มีเพียงหนทางนั้น...

แต่เอ็ดเวิร์ดกำลังยิ้ม ...

ตื่นหรือยังเฮอะ!?

...ริมฝีปากได้รูปตวัดยิ้มตอบ นั่นสิ ...เขามีวิธีนี่นา ครับ

.

.

.

อะ อัลฟอนส์ ..ดะ เดี๋ยว! เสียงแว่วหวานสั่นพร่า เอวบางบิดเร่า หลีกหนีสัมผัสหนักหน่วงจากร่างสูงใหญ่เบื้องบนแต่แรงผละจากยิ่งกระตุ้นให้มือใหญ่เพิ่มพันธนาการเหนือข้อแขนเล็กๆที่ตวัดขึ้นรวบเหนือศีรษะ ปลายนิ้วกดแน่นเหนือผิวเนื้อซีดเซียวประทับรอยแดงช้ำ

ดวงตาสีฟ้าสว่างจดจ้องใบหน้าเรียวเล็กที่ผุดพร่างไปด้วยหยาดเหงื่อวาวระยับ ...แพขนตาเส้นเรียวหรุบปิดราวกับตั้งใจหลีกหนีให้พ้นจากอ้อมกอดเขา อัลฟอนส์เม้มปากแน่น...สมองผลัดแล่นคิดไปถึงบทสนทนากับพันเอกหนุ่มใหญ่เมื่อตอนสาย ขณะมืออีกข้างยกต้นขาเรียวของร่างบางที่สั่นระริกขึ้นพาดเหนือแผงไหล่

เด็กหนุ่มไม่รู้ว่าปล่อยให้ความโกรธแล่นพล่านเข้าควบคุมสติสัมปชัญญะตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่เสียงกรีดร้องของร่างเล็กๆในอ้อมแขน ก็หวีดขึ้นเสียดแทงประสาท อุณหภูมิร้อนผ่าวที่โอบรอบกายปลุกปั่นให้ร่างสูงโถมกำลังหนักขึ้น

ทำไมกันนะ? ทั้งๆที่รู้ว่ากำลังถูกหลอกใช้ แต่เขากลับยอมเป็นหมากในกระดานให้อีกฝ่ายจับเดินตามแผน ทั้งๆที่รู้ว่าผิวกายนุ่มเนียนนี้เพิ่งต้องสัมผัสผู้ชายน่ารังเกียจคนนั้น...

จำวันที่เราเดินอยู่ในพิพิธภัณฑ์ที่เบอร์ลินได้ไหมครับ? ...คุณเคยถามผมว่าทำไมถึงชอบเรื่องงมงายโบราณเหลือเกิน ทั้งๆที่ชีวิตนิรันดร์ไม่เคยมีอยู่จริง

เด็กหนุ่มถอนใจเบา ขณะสายลมเย็นเยียบโชยผ่านบานหน้าต่างที่เปิดอ้าเข้าสาดกระทบผิวกายร้อนผ่าว ก่อนเริ่มประทับริมฝีปากลงไล่ขบเหนือแผ่นอกบาง ปลายลิ้นรับรสชาติเค็มปะแล่มของหยาดเหงื่อที่ผุดพราว

ไร้คำคอบจากริมฝีปากสวย มีเพียงเสียงครางแผ่วเบา คลอเคล้าสัมปชัญญะที่หลุดลอย

ความสัมพันธ์ที่ไร้ความผูกพัน ...มีเพียงผลประโยชน์ที่ฉุดรั้ง คนๆนี้จะทำอย่างไรนะ ถ้ารู้ว่าฝ่ายถูกหลอกใช้กลับกลายเป็นตัวเอง ...ไม่สิ อาจจะรู้แล้ว แต่แสร้งวางแผนตลบหลังเขาอีกทอด

แล้วไงละ?

ชีวิตนิรันดร์ของคนไอยคุปต์โบราณคือกาลที่นามยังเป็นที่จดจำ...

ริมฝีปากได้รูปตระหวัดยิ้ม ...ขณะลากลิ้นโลมไล้ปากแดงที่เผยออ้า ถ้าความฝันของคุณเป็นจริง คุณจะจดจำผมไปชั่วชีวิตไหมละครับ?

to be continue...

งงๆละสิ ...ช่วงแรกๆนั่นคือ "อดีต" ฮับ ^^" ...อืม ฟิกนี้เวลามันตีกันมั่วจริงๆด้วยเนอะ