ฟิกนี้ดองนานมากเลย ...เกิดอารมณ์อยากเขียนคู่โปรดขึ้นมา ก็เลยถือโอกาสเอามาลง ซะอย่างงั้นเลยนะคะ 555*
BitterSweet Homunculuses V.
แสงสว่างจากโคมไฟแขวนริมรั้วไม้สีขาว สาดกระทบใบหน้าขาวนวลล้อมกรอบด้วยเรือนผมบลอนด์สลวยยาวเคลียบ่า ส่วนปลายเส้นผมโค้งรู่ลงตกระเสื้อสูทลายทางสีขาวขลิบน้ำตาลอ่อน
ร่างเพรียวบางของหญิงสาววัยยี่สิบตอนต้นหยุดยืนหน้าประตูบ้านก่ออิฐสีน้ำตาลแดงสองชั้น ที่เรียงชิดติดกับบ้านลักษณะเหมือนกันหลังอื่นๆเป็นแนวยาวจนยากจะแยกแยะความแตกต่าง
ถึงจะสวมใส่กระโปรงสั้นแต่หล่อนก็ไม่ใส่ใจ ยังคงยกหัวเข่าเปล่าเปลือยขึ้นรองรับม้วนกระดาษเขียนแบบและแฟ้มเอกสารหนักอึ้งที่หอบหิ้วมา ขณะมือข้างหนึ่งล้วงลงควานหากุญแจในกระเป๋าถืออย่างทุลักทุเล
แต่ยังไม่ทันที่วินรี่ ร็อคเบลล์จะค้นหากุญแจดอกเล็กๆจากกระเป๋าถือที่อัดแน่นไปด้วยเครื่องใช้ส่วนตัว และของจิปาถะต่างๆ ประตูไม้เนื้อแข็งสีขาวตรงหน้าก็ค่อยๆเลื่อนเปิดออก...
ภาพชายหนุ่มร่างสูงในชุดลำลอง เสื้อยืดคอกลมสีดำสนิท กับกางเกงขาสั้นตัวโคร่ง ผ้าขนหนูผืนเล็กพาดข้างลำคอ ผมดำสนิทตัดสั้นเรียบลู่ลงปรกใบหน้าคมมน ผิวกายขาวซีดชื้นเปียกด้วยหยาดน้ำใสที่หยาดหยดจากปลายผม ยืนถือแก้วว้อดก้าคริสตัลที่เปล่งประกายอยู่ใต้แสงนีออนสว่างไสว
เขายักคิ้วเมื่อเห็นสีหน้าแปลกใจของฝ่ายตรงข้าม วันนี้แรดฟอร์ดอาสาอยู่โยง ฉันเลยถือโอกาสแวบกลับมา ไม่คิดว่าเธอจะกลับเร็ว
พูดยังกับฉันเป็นตัวน่ารำคาญงั้นแหละ
คืนวันศุกร์แบบนี้ไม่ออกไปเที่ยวกับแฟนรึ? เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามขณะผลักปิดประตู หลังร่างเพรียวสาวเท้าดุ่มๆผ่านห้องนั่งเล่น เข้าไปยังห้องครัว หอบหิ้วแปลนงานออกแบบไปวางไว้บนโต๊ะอาหารที่ยังคงว่างโล่งตบท้ายด้วยการกระแทกแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะอย่างจงใจ
แต่ร่างสูงยังคงไม่สะทกสะท้าน เขาเดินตามไปช้าๆ ก่อนจะหยุดยืนพิงกำแพงข้างบานประตูที่เปิดอ้า พลางยกแก้วว้อดก้าขึ้นจิบทีละน้อย ดวงตาเรียวรีจดจ้องใบหน้าบูดบึ้ง ก่อนริมฝีปากบางจะกระตุกเป็นรอยยิ้มมุมปาก
หงุดหงิดแบบนี้ยังไม่ได้กินข้าวเย็นสินะพ่อหนุ่มไฮเดริธไปไหนเสียละ?
ชายหนุ่มเพียงเลิกคิ้ว เมื่อดวงตาสีฟ้าตวัดฉับจ้องหน้าแทนคำเตือนว่าขืนพูดมากกว่านี้เรื่องคงไม่จบแค่ตวาดคำเดียวแน่
ไม่ใช่เรื่องของคุณ
หญิงสาวกล่าวเสียงกระชาก ก่อนเอี้ยวตัวจะเดินผ่านหน้าคนปากไม่รักษาน้ำใจออกไปอย่างหัวเสีย
ถ้าจะออกไปข้างนอกอีกละก็ไม่แนะนำหรอกนะ เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขัดขณะดวงตาทั้งสองคู่สบประสาน แต่ก่อนริมฝีปากเคลือบลิปสติกสีชมพูอ่อนจะทันได้เอ่ยตอบโต้ ร่างสูงใหญ่ก็ขยับตัวมายืนขวางประตูเสียเฉยๆ
นี่ คุณ!!
ชายหนุ่มยังคงยิ้มพราย เป็นรอยยิ้มชวนให้อีกฝ่ายยิ่งหงุดหงิดใจ
ฉันเพิ่งออเดอร์พิซซ่าไป มาทานด้วยกันไหม?
ดวงตาสีฟ้าสว่างกราดพิศใบหน้าหล่อเหลาครู่หนึ่ง ก่อนริมฝีปากสวยจะเม้มมุมเป็นรอยยิ้มกระตุก
ก็ดี ร่างบางยักไหล่ ก่อนสาวเท้าพาตัวเองไปนั่งแหมะลงบนโซฟา โดยมีชายหนุ่มเดินตามมาติดๆ ว่าแต่ เรื่องที่จะพูดน่ะ เริ่มตอนนี้เลยก็ได้นะ
คำเสนอราวกับรู้ใจเรียกหัวคิ้วบางกระตุกขึ้นเล็กน้อย ก่อนชายหนุ่มจะทรุดกายลงนั่งข้างๆ เสียงทุ้มเอ่ยโทนจริงจัง วันนี้แม่เธอโทรฯหาฉัน ...
ดวงตากลมโตของร่างบางที่เผลอเกร็งอย่างไม่รู้ตัว เบิกโพลงเล็กน้อย ...หญิงสาวรู้ดีว่า เขากำลังจะพูดเรื่องอะไร ริมฝีปากใต้ลิบสติกเคลือบชิงเอ่ยตัดบทอย่างรวดเร็ว ชั้นไม่กลับบ้านแน่!
วิน..
พวกเขาคิดว่าคุณเป็นใคร ร่างสูงใหญ่หยุดชะงัก พร้อมๆกับฝ่ามือแกร่งที่เคลื่อนตกจากความตั้งใจที่จะคว้าเรียวแขนผอมบางไว้ ลงวางแนบข้างลำตัว ริมฝีปากบางขบแน่นขณะน้ำเสียงแหลมสูงตวาดก้องใส่ใบหน้า ชั้นถึงต้องฟัง!
*
*
*
สายลมเย็นเยียบยามรัตติกาลพัดผ่านม่านบางเบา เข้าสาดต้องผิวกายร้อนผ่าวของร่างเล็กบางที่บิดเร่าไปมาอยู่บนพื้นกระเบื้องแข็งกระด้าง
อึก! แผ่นอกผอมบางของเอ็ดเวิร์ด เอลริคบิดงอ ขณะพยายามกัดฟันขับดันกำลังกายเฮือกสุดท้ายคืบคลานผ่านนาฬิกาไม้โบราณที่ตั้งสงบนิ่งอยู่ข้างฝา เข็มนาทีหล่อทองเหลืองกำลังเคลื่อนไปเรื่อยๆ ขณะเข็มชั่วโมงค่อยๆเลื่อนใกล้เข้าเวลาเที่ยงคืนเต็มที
ทรมาน... คือคำจำกัดความเดียวที่แผ่กระจายทั่วสัมปชัญญะ สัมผัสแข็งกระด้างจากพื้นกระเบื้องเย็นเยียบเสียดแทงสู่ทุกอนูกล้ามเนื้อ
อัล!! ...อัล!!... น้ำเสียงภายในห้วงคำนึงกรีดร้องขอความช่วยเหลือ หากแท้จริงแล้วเด็กหนุ่มกลับรู้ดีว่า ...ตราบเท่าที่สติยังกระจ่างชัด เขาจะไม่มีวันยอมรับความปรารถนาดีที่อีกฝ่ายหยิบยื่นให้โดยเด็ดขาด...
คงวามปรารถนาดีที่แลกมาด้วยเลือดเนื้อและชีวิตของผู้บริสุทธิ์คนแล้วคนเล่า...
ฟันซี่คมขบกระทบริมฝีปากซีดเซียว จิกลึกลงเหนือผิวเนื้ออ่อนนุ่มจนเขียวช้ำ ...แต่ก็ไม่อาจทัดทานความเจ็บปวดที่พุ่งพล่านจากภายในขึ้นทะลุทะลวงทั่วสัมปชัญญะ ...
ก็แค่ขบลงไป ...ออกแรงกระแทกแค่นิดเดียว แค่นั้น ...ขอแค่เสียงกระดูกคอหักกร๊อบในปากนาย ...หยาดเลือดหอมหวานกระจายสาดทั่วลำคอ แล้วทุกอย่างก็จะจบ เห็นไหม...ไม่ทรมานเลยสักนิด แล้วความเจ็บปวดของนายก็จะสิ้นสุดลงเสียที...
ไม่!ริมฝีปากสวยได้รูปกระซิบแผ่ว คล้ายพยายามฝืนเตือนสติตนเอง ทั้งๆที่หัวใจตั้งเป้าหมายโลดแล่นออกล่าเหยื่อตามเสียงร่ำร้องภายใน ...นายไม่ใช่ปิศาจ นายไม่ใช่เปลือกร่างไร้จิตวิญญาณ...
แค่นั้น ...ดวงวิญญาณเบาบางก็จะปลิดปลิว ทิ้งไว้เพียงหยาดโลหิตเป็นอาหารหล่อเลี้ยงชีวิตนาย
ไม่!!! เสียงภายในกรีดร้อง เขาจะไม่ยอมให้มันควบคุมอีกแล้ว
อัล ...อัล ช่วยด้วย..
ทรมานใช่ไหมฮะ? เสียงเย็นเยียบที่ดังแหวกความเงียบงัน เรียกใบหน้าเรียวสวยให้เงยขวับขึ้นมองเจ้าของปลายเท้าที่หยุดยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้า
แม้บรรยากาศที่โรยตัวลงโอบกอดทุกสรรพสิ่งภายในห้องจะมืดมิด แต่เด็กหนุ่มก็รู้ทันทีว่าร่างเบื้องหน้าเป็นของใคร ริมฝีปากได้รูปเผยออ้าจะเอ่ยขอความช่วยเหลือ แต่กลับต้องชะงักงันเมื่อฝ่ามือแข็งแกร่งวางแตะประโลมข้างใบหน้าด้วยสัมผัสแผ่วเบา หากเย็นชาดุจน้ำแข็ง
to be continue...?
รอยวินรี่ปกติไม่ค่อยสนใจเท่าไหร่ แต่พออ่านแล้วรู้สึกว่าน่ารักดีเหมือนกัน
แหะๆ ขอบคุณน้า~