สายลมอ่อนพัดเรือนผมบลอนด์ยาวสยายปลิวกระจายระผิวหน้าเนียน...

เจ้าของร่างเล็กบางในโค้ทยาวสีน้ำตาลเปลือกไม้ยืนนิ่ง ...นัยน์ตาสีทองสว่างจดจ้องแผ่นป้ายหินเหนือหลุมศพเล็กๆ ดาดๆ ปราศจากจุดเด่นใดๆ ...มีเพียงรอยสลักจารึกชื่อผู้เป็นเจ้าของปรากฏชัดบนหินแกรนิตขัดเงา

บรรยากาศโดยรอบเงียบงันวังเวง กระทั่งร่างบางสามารถได้ยินกระทั่งเสียงลงหายใจของตนเอง ...แม้เป็นยามเที่ยงวันแต่ทิวหมอกหนาที่โรยตัวลงปกคลุมทั่วบริเวณก็สกัดกั้นแสงอาทิคย์ไม่ให้กล้ำกราย

เงียบเหงา ...

เศร้าสร้อย...

อ้างว้าง...

เป็นที่ที่ไม่เหมาะกับนายเอาซะเลย ...อัลฟอนส์

เอ็ดเวิร์ดนึกอย่างประชดประชัน ...นั่นสินะ หลังกวาดตามองไปรอบๆจนทั่ว ก็ได้รู้ว่าสุสานทั้งแถบจะเต็มไปด้วยหลุมศพแบบเดียวกันเรียงรายอย่างเป็นระเบียบ...

สุสานชนชั้นกลางอันสงบเงียบ ...บัดนี้มีผู้เยี่ยมเยือนเพียงร่างเพรียวบาง ที่จะปรากฏตัวอยู่หน้าหลุมศพเล็กๆนี้ ...ในช่วงเวลาเดียวกันเป็นประจำทุกปี

ใบหน้าเรียวเล็กปราศจากอารมณ์... สะกดอารมณ์สั่นไหว เศร้าสร้อยไว้ใต้ดวงตาสีทอง...

ฉันกลับมาแล้ว ...อัลฟอนส์ เสียงนุ่มเอ่ยเบา ...คำทักทายของ เพื่อน ที่จากไกลไปกว่าหนึ่งปีเต็ม แต่ไม่เคยลืม คำสัญญา...

อย่าลืมผมนะครับ...

ไม่ลืมหรอก ...และจะไม่มีวันจืดจางด้วย ...รอยยิ้มของนายน่ะ

โรมาเนียหนาวชะมัด... ต้นไม้ผลัดใบแล้วด้วย ไม่เห็นสวยเหมือนตอนอยู่กับนายเลย บ่นกระปอดประแปดถึงประเทศที่เพิ่งไปเยือน ถ้าไม่ใช่เพราะคำขอร้องของเฮอร์มัน โอเบิร์ต เอ็ดคงไม่แวะเวียนกลับไปย่างเท้าลงดินแดนสุขสงบแห่งนั้นแน่ เพราะมันตอกย้ำ ...ย้ำเตือนให้นึกถึงรอยยิ้มอบอุ่นบนใบหน้าชายหนุ่ม ผู้บัดนี้หลับใหลอยู่ใต้ผืนดิน

...เอ็ดเวิร์ดลามิสเตอร์โอเบิร์ตกลับเยอรมันหลังร่วมโปรเจคค้นคว้าไปได้เพียงแค่หนึ่งเดือน ...เขาไม่ค่อยมีความสุขกับวิธีการวิจัยของนักจรวดวิทยาหนุ่มนัก

แต่เขาก็บอกแน่ไม่ได้หรอก ...ก็แค่ ...บางทีจรวดวิทยาอาจไม่หลงเหลือเสน่ห์สำหรับเอ็ดอีกแล้วก็ได้

....แต่เอ็ดเวิร์ดรู้ดีว่านั่นไม่ใช่เหตุผลหลัก เขาตรงกลับมามิวนิค ทั้งๆที่อีก 3 วัน ตัวเองมีนัดสัมมนาเรื่องเคมีชีวภาคกับเหล่าศาสตราจารย์อ๊อกซ์ฟอร์ดจ่อคอรออยู่...

เดี๋ยวอีกสัก 2 วันค่อยย้อนไปอังกฤษก็ได้... เด็กหนุ่มนึกอย่างไม่ยี่หระ

เอาไว้ทีหลังเถอะ ...ทุกๆอย่างนั่นแหละ ...ขอเวลาให้เขาบ้าง...

แทนที่จะพักผ่อน ทันทีที่เหยียบแผ่นดินเยอรมัน ...นักวิทยาศาสตร์หนุ่มก็สลัดคิวงานอันยุ่งเหยิง มานั่งแปะอยู่ที่สุสานเล็กๆของชนชั้นกลางด้วยความเต็มใจ ...ไม่สิ เรียกว่าตั้งใจมุ่งตรงมาที่นี่มากกว่า

วันนี้ ... 2 ปี แล้วสินะ ...วันจากไปของอัลฟอนส์ ...

ร่างเล็กทรุดตัวลงนั่งยองหน้าป้ายหิน ฝ่ามือบางไล้รอยสลักจารึกชื่อเล่น นี่ ...อัลฟอนส์ ชั้นทะเลาะกับอัลอีกแล้วละ

ประโยคเรียบเรื่อยลอดผ่านริมฝีปากบางออกมาทีละน้อยดุจพร่ำบ่น หมอนั่นงอน หาว่าชั้นหลบหน้า ...เอาแต่ทำงาน ไม่มีเวลาให้ หาว่าชั้น........ น้ำเสียงสั่นพร่าเริ่มแหบเบา... ฟันซี่คมกดแน่นเหนือริมฝีปากแดง จนเขียวช้ำ เห็นเขาเป็นตัวแทนนาย

...จะเป็นยังไงกันนะ ถ้าตอนนี้คนอยู่ข้างๆฉันไม่ใช่อัล ... เอ็ดเวิร์ดโพล่งถ้อยคำในห้วงคิดออกมาไม่หยุดยั้ง ...สายตาจับจ้องเพียงดอกกุหลาบก้านแข็ง ที่ตัวเองเพิ่งวางลงเหนือแผ่นหิน ...กลีบบางเบาไหวน้อยๆด้วยแรงลม แต่เป็นนาย

ร่างบางปลดปล่อยความคิดไปกับจินตนาการที่ไม่อาจเป็นไปได้ ...ภาพชีวิตประจำวันเรียบง่ายที่มีเขา และไอเดอริธเป็นตัวละครเอกนั้นแล่นลื่นในมโนภาพ ไม่ได้รู้ตัวสักนิดว่าใครสักคนที่เพิ่งถูกเอ่ยชื่อไป ...กำลังยืนชะงักนิ่งใกล้ๆ

...ริมฝีปากได้รูปเม้มแน่น...

แบบนั้นสินะฮะ... ความรู้สึกจริงๆของพี่...

to be continue in full chapter....