เพิ่งกลับจากอเมริกาสดๆร้อนๆ
อเมริกา 10 วัน กับความทรงจำสุดทรหด
วันแรก~ กรุงเทพฯ-ไทเป-ซาน ฟรานฯ-ซีแอตเติล
เพิ่งสำนึกว่าการเดินทางข้ามประเทศที่กว้างใหญ่เท่ากับทวีปๆหนึ่งเนี่ยมันเหนื่อยยากแบบนี้
เราออกเดินทางวันที่ 8 ตอนบ่ายสี่โมง ด้วยสถานการณ์ที่ทรหดมาก คือหลังจากสอบไฟนอล ของซัมเมอร์เสร็จก็ตรงดิ่งออกจากมหาลัย กลับมาถึงบ้าน อาบน้ำเร่งด่วน เพราะรู้ว่าเดี๋ยวตูจะต้องขึ้นไปเน่าอยู่บนเครื่องเกือบวันนึงเต็มๆ แล้วก็เป็นจริงดังคาด
เดินขึ้นเครื่องปุ๊บ เจอแอร์ฯ คนแรกรีบทักทาย "เซี่ย เซี่ย" ...แถมพูดอะไรก็ไม่รู้เป็นภาษาจีนยาวเหยียด แล้วเจ็แกก็พูดเองเออเอง มาคว้ากระเป๋าในมือเราไปยัดอยู่บนที่วางของบนหัว ไอ้เรากับน้องก็ เซย์ แต๊งก์ กิ้ว หวังใจว่าเจ๊คงบรรลุสัจธรรมซักกะที ว่าตรูน่ะ ไม่ใช่ คนจีนนะเฟ้ย แต่ที่ไหนได้ ถึงเวลาเสริ์ฟอาหาร เจ็แกก็ยังร่าย ภาษาจีนอยู่ฉอดๆ ...
นั่งอืดอยู่บนเครื่องสายการบินไชน่าแอร์ไลน์ ตรงไปเปลี่ยนเครื่องที่ไทเป
นึกว่าจะพอมีเวลาเดินเล่นสนามบินไต้หวันสบายๆ ที่ไหนได้ ต้องวิ่งตาตั้งลงมาจากเครื่อง พอดีเจ๊อะเข้ากับแถวผู้โดยสารที่กำลังฉีกตั๋วจะขึ้นเครื่องไปซานฟรานฯพอดี ถือว่ารอดตัวฉิวเฉียด ....เพราะไอ้เครื่องบ้าดันดีเลย์ ทำเอาเราเกือบไม่ทันเครื่องไปอเมริกา
หลังจากนั้นก็ผลาญเวลาประมาณ 11 ชั่วโมงกินๆนอนๆ จนถึงซาน ฟราน ซิสโก~ โดยสวัสดิภาพ
แต่ด่านสุดโหดก็ยังรออยู่ที่ "ด่านตรวจคนเข้าเมือง" โดนขู่มาก่อนหน้าว่า นายด่านไอ้กันเนี่ยโหดมาก เคี่ยวสุดๆ ไม่พอใจก็ไม่ให้ผ่านง่ายๆ เราก็ตัวลีบละสิ เอาไงดีฟระ ภาษาอังกฤษตรูใช่ว่าดี แถมคนยังเยอะเรือนหมื่นอีก ..(เวอร์) เดินโต๋ไปเต๋มา ไอ้น้องชายที่เดินมาด้วยกันก็หายหัวไปกับฝูงชน ...เหลือแต่มะม้าที่พอดีเดินมาใกล้ๆ แต่แม่ก็ใช่ว่าพึ่งได้ ภาษาอังกฤษย่ำแย่พอกัน
หลังจากเดินป้วนเปี้ยนหานายตรวจหน้าตาดี เอ๊ยไม่ใช่ หน้าตาใจดี ...ได้สักระยะ ก่อนบลุว่า ..ไฮ้ มายด์ กอช พวกนี้หาคนท่าทางคุณลุง คุณป้า ไม่มีเลยนี่หว่า แต่ละคนไม่หนวดดก หน้าโหด ก็กล้ามล่ำ เราไม่มีทางเลือกมั่วนิ่มเข้าไปตรงช่องที่นายตรวจเป็นผู้ชายหนุ่มๆ ...หน้าตา ..อื้ม ....หล่อ :D เพราะทำใจแล้ว ว่าถ้าไม่ได้คนใจดี ตูจะตายก็ตายกับคนหล่อๆนี่ละวะ หารู้ไม่ว่ามะม้าแอบตามมาข้างหลังด้วย -0-" แล้วก็เพิ่งมารู้ชะตาเอาก็ตอนจะถึงคิวเราแล้ว ว่าอีตาหน้าหล่อยังกะพระเอก NYPD เนี่ย มันโคดเขี้ยวเลยว่ะ~ คุณลุงอินเดียข้างหน้าเราถูกถามแล้วถามอีก วกไปวนมาจนคุณลุงแกหน้าซีด เราก็เริ่มท่องนโมใจ ซวยแล้วตู...
นึกว่าต้องขึ้นเขียงคนเดียว ที่ไหนได้ เพิ่งรู้ว่าครอบครัวเดียวกันเขาให้ตรวจพร้อมกันได้ มะม้าก็เลยวิ่งตามเราว่า ไม่ได้มาช่วย ...แต่มาเกาะ เจริญล่ะบ้านฉัน...
เหอะๆ แต่ผลการคาดการณ์ผิดคาด อีตานายตรวจคนนี้โคดใจดี ชวนคุยเล่นเฉยเลย แถมยังอธิบายระบบการทำงานของเครื่องตรวจลายมือให้ฟังอีกเป็นชุด อืม ...ทั้งๆที่เราถามเล่นๆ 555* เอาละประทับใจที่ 1
ประทับใจที่ 2 คือร้านสตาร์บั๊คที่สนามบิน ...เนื่องจากต้องนั่งรอเครื่อง สองชั่วโมง เรา แม่ น้อง ก็เลยไปนั่งกินกาแฟเล่นกัน เราสั่งลาต้ร้อน แม่ฟลับปุชชิโน่ปั่น น้องเรากินกาแฟไม่ได้ มันเลยนั่งกินขนม ....แต่โอ้โห ไม่อยากพล่มว่า ลาเต้อร่อยมากกกก นุ่มลิ้น กลมกล่อม แถมหอมโชย ไม่รู้คิดไปเองรึเปล่า แต่เราว่าอร่อยกว่าสตาร์บั๊คเมืองไทยแฮะ
หลังจากนั่งรอจนก้นแฉะได้ที่ ก็ต่อเครื่องสายการบิน united (ไอ้ที่ถูกวางระเบิดประจำนั่นแหละ - -) ตรงไปยังซีแอตเติล เป้าหมายแรก
ตกใจกับภาพฝรั่งนั่งเต็มเครื่อง มีหัวดำ 3 หัวเดินเมาๆเข้าไป ...แล้วเราก็ได้รู้จักระบบของสายการบินประจำชาติอเมริกาว่า ...มันช่างไม่เป็นทางการเอาซะเลยเหอะ - - ปกติเวลาขึ้น การบินไทย รักคุณ(ไม่)เท่าฟ้า จะได้ยินเสียงแอร์โฮสเตทประกาศเจื้อนแจ้วแบบมีโพยร่าง ..แต่นี่ โอ้ว มายด์ "ท่านผู้โดยสารคะ ปิดมือถือเดี๋ยวนี้ มีอะไรปิดให้หมด สองคนตรงนั้นหยุดคุยด้วยค่ะ หันมาฟังก่อน" แม่คุณไม่พูดเปล่าเล่นชี้ด้วย(ก่อนที่เราจะได้รู้ว่านี่แค่เบาะๆ เพราะไปเทียบกับอลาสการ์ แอร์ไลน์ ที่จะรั่งจากซีแอตตเลไป ชิตาโก แล้วแม่เจ้า สุดยอดกว่านี่) เราหลับไม่รู้เรื่องจนไปถึงซีแอตเติล ประมาณเที่ยงคืนกว่าตามเวลาที่นั่น
ความกลัวแรกของเราก็บังเกิด เมื่อไอ้น้องบร้ารีบเอากระเป๋าแล้วดิ่งไป เคาน์เตอร์ บริษัทเช่ารถยนต์ เฮิร์ตช มันจัดแจงติดต่อเอากุญแจรถที่เช่า แถมเอาใบขับขี่นานาชาติของแม่ไปโชว์ แต่คุณป้าพนักงานดันรู้ทันมัน บอกว่า ถ้าเธอจะขับน่ะ "ระวังด้วย นะ ขืนปล่อยตำรวจเรียกเดี๋ยวไม่ได้กลับประเทศนะ ติดตารางอย่างเดียว" มันก็รับคำหยับๆ พาเรากับแม่ตรงไปเอารถที่ลานจอด เราเสียวสันหลังชะมัด แถมมันให้เราเป็นคนอ่านแผนที่บอกมทางซะอีก โอ้ ...แถมแผนที่บ้าๆนั่นก็เป็นภาษาอังกฤษล้วน ...ตรูก็เก่งเหลือเกินล่ะ เดาเอาบอกเอา มั่วไปจน จนถึงทางออกสนามบิน ตายละวา ...เจ้าหน้าที่ขอตรวจไปขับขี่ >0<
ไอ้น้องเราไม่สะทกสะท้าน ยื่นให้อย่างมั่นใจ ...เราละหัวใจจะแข็งตาย กับอากาศหนาวยะเยือก ซีแอตเติลตอนนั่นมัน 7 c จริงๆนะ แต่อีตาคนตรวจดันรับๆไปพลิกๆแล้วก็ยื่นกลับให้เฉยเลย ...เป็น งง สรุปว่าเฮียแกไม่เคี่ยว หรือเฮียแกแยกแยะคำว่า Mrs กับ Mr ไม่ออกกันแน่ - -
วันแรกถึงโรมแรม(จิ้งหรีด)ตอนตี 2 อย่างสวัสดิภาพ หลังจากเราบอกทางพาหลงแถมไฮเวย์ประมาณ หนึ่งชั่วโมงเต็ม...
ว่าด้วยเรื่องของ ฮากะเร็นแฟนฟิกชัน เรื่องใหม่ของเรา
Painful of the Sinner
คู่ Heide x Ed , Roy x Ed (มั้ง?)
RATE NC17!!!!
หลายคนอ่านแล้วบอกว่า มันมีกลิ่นอาย Blue Flame แฮะ ..เอ หรือเรียกว่าเป็น ตอนต่อของ Blue Flame ดี 555*
แต่งออกมาเรื่อยๆ ตั้งใจว่าจะส่งเทษกาล BBQ ฟิกชัน ของมิตจี้ที่ insite แต่กลายเป็นว่า ปั่นไม่ทัน - -"
แต่เนื่องด้วย เรทของมัน!!!! ทำให้โพสตามสถานที่ปกติไม่ได้ 555* คุยกับลูเน่เอาไว้ ท่านนางฟ้าปีกม่วง เสนอให้แปะที่นี่แหละ แต่ทำตัวอักษรล่องหน(มุขเดิม >__<)
เอาไว้เราคิดหาทางออก แล้วจะมารายงานความคืบหน้าให้ทราบนะค้าบ ^ ^
edit @ 2005/05/17 18:38:26
